Lezing Psychometrie
Wat is psychometrie? Dat is informatie doorkrijgen door middel van het vasthouden van een voorwerp zoals een sieraad, sleutels of beeldjes. Door de energie die eraan is, krijg ik informatie door over de eigenaar van het voorwerp.
Al vanaf het begin dat ik gestart ben, ben ik me ervan bewust dat ik lezingen wil geven. Het ligt natuurlijk in het verlengde van de presentaties die voorheen in mijn reguliere werk deed.
En dan ga je overleggen met de beursorganisator. Grappig gesprek hoor!
"Simon, eigenlijk wil ik wel een lezing gaan geven. Ja, dat weet ik! Ja, ik weet dat jij dat weet! Maar ik weet nog geen onderwerp. Ja, dat weet je wel, maar je bent je er nog niet bewust van. Ok. In Dordrecht is er ruimte en plaats om een lezing te geven. Ik bel je, met welk onderwerp je dan een lezing wilt geven."
En dan komt dan telefoontje, en weet je het nog steeds niet, dan maar het eerst wat in me opkomt! O jee, wat roep ik nu!! Psychometrie. Dat is de laatste beurzen erg goed bevallen, maar dan heb je een klant één op één.
Langzaam nadert die zondag, gek genoeg ben ik niet echt zenuwachtig, maar maak me natuurlijk wel een beetje zorgen. "Zou ik het net zo goed kunnen, in een groep?" "Wat als ik niets door krijg"
En dan is het zover, zondag 7 november naar Dordrecht. Even zoeken naar het SSF gebouw, maar vind het toch vrij snel. Een vaste klant van me komt al snel binnen nadat de beurs gestart is. Bij haar komt terwijl ik haar ring vasthoudt de naam van haar moeder door.
Om 12.45 ben ik aan de beurt om een lezing te geven. Bij de eerste lezing De Drumcirkel daarvoor zitten ongeveer 10 deelnemers. Ik denk nog, mooi aantal om mee te beginnen.
Iemand vraagt of ze sleutels mag neerleggen, ik geef aan dat ik nog nooit met sleutels heb gewerkt. En vraag of ik ze even mag vasthouden. Tjonge daar zit energie aan. Ze mag ze dan ook neerleggen. En langzaam stroomt het vol. Om 12.45 sluit ik de deur.
Dan vertel ik de aanwezigen, dat de lezing mijn eerste keer is. En ga van start. Terwijl ik begin komen er nog meer mensen binnen druppelen. En zitten er ca. 20-25 deelnemers.
Ik merk dat ik tijdens de lezing af en toe de zenuwen krijg, maar gezien de reacties lukt het me die onder controle te houden. Er is weinig tijd per deelnemer het is immers maar een half uurtje. Een hele leuke enthousiaste reactie was van een dame met een zoon, die heel erg blij was met de bevestiging. Ook probeerde ik er een stukje humor in te houden, hoewel het niet makkelijk is want soms zeg je dingen, die makkelijker gezegd zijn dan gedaan.
En dan komen er nog meer mensen binnen druppelen. Ik geef ze aan dat ik geen garantie kan bieden om ze nog aan de beurt te laten komen. Bij het laatste voorwerp en deelnemer, vraag ik naar de tijd, en besluit de laatste deelnemers ook nog even blij te maken.
De laatste deelnemer een zeer bijzondere man, was voor mij om persoonlijke redenen heel erg mooi om af te sluiten.
Aan het einde krijg ik een mooi applaus, zie vele blije gezichten weggaan.
Teruggekomen in de beurszaal, komt de organisator natuurlijk gelijk naar me toe en vraagt hoe het was. En dan barsten de zenuwen los. Ik krijg van haar te horen, dat ook de critici het goed en leuk vonden. Een dame achter haar, bevestigde dit ook nog een keer. En zei dat ik het erg goed gedaan had.
Later hoor ik nog van een deelnemer dat ik tijdens het doorkrijgen van informatie behoorlijk schijn te veranderen van gezicht, met name de ogen.
Toch maar eens vragen of iemand dat wilt opnemen op film ofzo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten